زمینه و هدف: در سالهای اخیر ،کیفیت تدابیر آرام سازی بیماران تحت حمایت ونتیلاتور همواره به عنوان یک موضوع نگران کننده مطرح بوده است. تدابیر آرام سازی در بیماران بد حال تحت حمایت ونتیلاتور یکی از جنبه ها ی مهم پرستاری مراقبت ویژه می باشد.
آرام سازی کافی و مناسب جزء مشخصه های کیفیت مراقبت است. به دلیل آرام سازی ناکافی پیامدهای منفی زیادی از قبیل افزایش میزان مرگ و میر به وجود می آید.علیرغم این مطلب که اضطراب و بی قراری در بیماران بد حال جزء علایم معمول بیماران بستری در ICU است که توسط پرستاران این بخش باید مورد توجه قرار گیرد ، اما دیده می شود که توصیه های مراقبت مبتنی بر شواهد در اقدامات بالینی به طور معمول کاربرد ندارد. در این مقاله مروری به توصیه های مراقبت مبتنی بر شواهد ی که در زمینه آرام سازی بیماران بد حال بستری در ICUمی پردازیم..
روش کار: جستجوی اطلاعات از طریق پایگاههای اطلاعاتی الکترونیکی و در محدوده سالهای 2009- 1999، در مورد موضوعهای مورد نظر40 مقاله دریافت و بررسی شد. از بین مقالات تعداد5 مروری و تعداد 35 کارآزمایی بالینی بود.
یافته ها: یافته های مقالات مبتنی بر شواهد دسته بندی شده و در چند مرحله ارایه می گردد. در ابتدا اهمیت درک و استفاده از یک ابزار بررسی آرام سازی را محور اساسی اعمال تدابیر آرام سازی معرفی نموده اند. در مرحله بعد با توجه به بررسی انجام شده و نیازها و ویژیگی های بیمار انتخاب داروی سداتیو حایز اهمیت است.در مرحله سوم به دو روش تجویز رایج تجویز دارو های سداتیو یعنی انفوزیون مراوم و بدون پروتکل سداتیو ها و پروتکل پرستاری تجویز سداتیو ها می پردازد و معایب و مضرات هرکدام را بر می شمارد. در مرحله چهارم به موضوع قطع سداتیو ها در طول روز و تاثیر ان بر مدت استفاده از تهویه مکانیکی و بستری در ICU میپردازیم.
بحث و نتیجه گیری: تدابیر آرام سازی بیماران به کاربرد بالینی دانش موجود و در عین حال به ارزیابی مدام استراتژیهای نوینی که در زمینه بررسی و تامین سداتیو ها در ICU نیاز دارد. با توجه به استفاده گسترده از آرام سازی در بیماران بدحال، کارآزمایی های بالینی بیشتری برای مشخص کردن تاثیرات کوتاه مدت و بلند مدت داروهای متفاوت ارام سازی مورد نیاز است. هم چنین برای ثابت کردن مزایای استفاده از یک مقیاس بررسی سداتیو در بالین و یا تاثیرات قطع سداتیوها بر مدت تهویه مکانیکی نیاز به مطالعات بالینی بیشتری است.